reageren op de blog:

iedereen kan reageren op de blog, ook al heb je geen Google-account. gewoon klikken op anoniem. Je reactie komt niet meteen online, omdat er een spam-protectie opzit. Ik moet de reacties eerst goedkeuren en dan pas komen ze op de blog. Aangezien ik hier meestal 's avonds de blog bijwerk, komen de reacties pas bij jullie 's nachts op de blog.

treintje rijden, tjoeketjsoeke tuut tuut!

We zijn vandaag in Durango, en dat plaatsje is gekend voor zijn oude stoomtrein. Die rijdt van Durango naar Silverton via de bergen. We hebben lekker gek gedaan en de luxe klasse geboekt op de trein.

Deze ochtend stond de wekker al vroeg te tuten. We probeerden onszelf wat menselijk te maken en gingen eten in de Applebees. Die ligt naast ons hotel. We verblijven in de Downtown Inn en dat is toch een redelijk luidruchtig hotel.

Na een rush rush ontbijtje stapten we naar het station. Dat ligt niet zover van het hotel en aangezien we gratis parkeren aan het hotel lieten we Wizzeke staan, madam mag ook eens een dagje rusten.


We waren mooi op tijd voor de trein, zelfs nog een beetje te vroeg. We gingen vlug naar de Starbucks en toen terug naar het station. De trein stond klaar en we mochten opstappen. We zaten op de allerlaatste wagon van de trein, de Cinco Animas. We zaten op plaats vijf en zes, leuke zachte zeteltjes, zo stijlvol hebben we nog niet veel getreind. Op onze zetel stond een leuke draagtas met een koffiemok per persoon ons op te wachten als souvenir.

Onze steward was Bob, een man uit Tennesee die na zijn pensioen gewoon geen afscheid kon nemen van treinen. Hij vertelde honderduit en was een hele aangename gids. Bij het vertrekken kwam hij langs met Cinneman-roles, hele lekkere kaneelkoeken. We mochten ook drinken zoveel we wilden.

Ik had op aanraden van het AA-forum (Alles Amerika hé) de zetels veranderd van zijde van de trein, en gelukkig want zo zaten wij aan de zijde waar je de mooiste zichten had. Achteraan de wagon is er ook een balkon waar je op kan staan en je evenwichtsoefeningen kunt doen. De ramen in de wagon konden open en zo kon je eigenlijk best ook mooie foto's trekken.

Langs de route zagen we verschillende herten en veel vlinders, en ik zag zelfs een beer in het water staan, maar het ging zo vlug dat ik geen foto ervan kon nemen, jammergenoeg. En ons moeder was juist de sanitaire voorzieningen gaan bewonderen, dus die had de beer ook niet gezien. Gelukkig had onze buurman ook die beer gezien, zodat ik niet begin te twijfelen aan mijn oogjes.

Na een rit van drie en een half uur kwamen we aan in Silverton en werden we vergast op een plensbui. Natuurlijk, dat hadden we vandaag nog niet gehad! We liepen wat rond in Silverton en gingen gaan eten in een vroeger bordeel, de Shady Lady.

We namen de bus terug naar Durango.

Nog een foto van de souvenirtas:

Van de grand canyon naar monument valley

Vandaag trokken we weer een etappe verder in ons avontuur. We begonnen de dag in Grand Canyon. Daar hadden we overnacht in de Best Western en weten jullie nog dat ik zo bofte met het ontbijt in Sedona, ewel mannekes, dat in de BW in Tusayan overtrof het, en hoe! Vers fruit, verse gebakjes, lekkere pancakes, eitjes, ... mmmm, het was smullen.

Rond tien uur vertrokken we naar de canyon. Vorig jaar hadden we allebei een beetje een schaamtegevoel omdat de canyon ons niet overweldigde, maar dit jaar maakten we dit goed. Aangezien de Canyon dit jaar ons eerste nationale park was, maakte het ook de indruk die het moet maken.

We reden langs de rim en stopten een paar keer. Bij Desert View tankten we onze Wizze vol en verlieten het park. Next op de list, Monument Valley.

En als jullie dachten dat we het vandaag eens wel getroffen hadden met het weer, think again. Toen we nog niet ver uit de Grand Canyon waren, begon het te druppelen, daarna te gieten en tenslotte te onweren. Dat hadden we nog niet gehad! vandaag :-(

Na een felle bui droogde het precies toch op en kwam Monument Valley in zicht. We checkten in in Gouldings Lodge en kregen een mooie kamer in het hoge gebouw. En wat een uitzicht heb je hier zeg! Dat is wat wij een room with a view noemen. Morgen op het programma, een tour door de Valley.

Slechts een fotootje vandaag, de wifi is niet zo sterk he in de middle of nowhere, dus dat duurt veel te lang. Als ik betere verbinding heb maak ik het goed, beloofd!

dag 4: door de wind, door de regen

Het was ons het dagje wel vandaag. Alles begon een beetje grijs in Sedona. Voor de eerste keer in Amerika langer geslapen dan zes uur 's morgens. We gingen eten, wat een geweldig complimentary ontbijt heeft de La Quinta Inn toch, zeker de moeite waard.
Nadat ons buikje vol was, werd Wizze volgeladen en vertrokken we voor de volgende etappe, richting Grand Canyon. In Phoenix hadden we een foldertje gevonden van Bearizona, een soort wildpark in Williams, niet ver van Grand Canyon. Leek ons wel leuk.


Toen we er aankwamen begon het lichtjes te druppelen. We betaalden de ingang en reden binnen. In dit park mag je met je eigen auto door de dierenverblijven rijden, maar je raampjes moeten dicht blijven, zeker bij de wolven en de beren.

In het park zitten bizons, wolven, geiten, burro's en natuurlijk ook zwarte beren. Het zou een beetje een domme naam zijn zonder hé.

Toen we het gebied van de beren binnenreden zagen we slechts een paar beren die lagen te slapen. Heh, dachten we, dat was niet wat we verwachtten. Maar enkele meters verder werden onze verwachtingen ruimschoots ingelast. Een beer dacht om het publiek eens waar te geven voor zijn geld en besteeg daaropvolgend de eerstkomende berin, dik tegen haar goesting.

Na het rij-gedeelte van het park, heb je ook het wandelgedeelte van het park. Daar zitten de kleinere diersoorten en ook de jongen van de diersoorten in het park. Zo zagen we deze koddige wolvenpups. Verder zagen we ook berenwelpen, lynxen, bobcats. Jammergenoeg besloot het onweer dat we in de verte hoorden rommelen om ook een bezoekje te brengen aan het park. Toen het leek te minderen haastten we ons richting auto.

Jammergenoeg was de indruk dat het onweer leek te minderen een verkeerde indruk. Op de highway 40 zaten we er middenin. Twintig lange mijlen reden we in de gietende regen, terwijl we aan alle kanten bliksemschichten zagen en de donder over ons heel rolde. Wat was ik blij dat we eindelijk uit het onweer reden en toch droog aankwamen in het hotel. We verblijven in de Best Western in Tusayan en we kregen een gratis upgrade naar een deluxe kamer. Jammer dat we maar een nachtje blijven.

Morgen trekken we verder langs de Grand Canyon richting Monument valley. ik weet niet of er daar internet is, hier is het verschrikkelijk traag, zal al blij zijn als ik dit bericht gepost krijg.

dag 3: Sedona

Ik heb al enkele malen op andere blogs gelezen van mensen die in Amerika last hadden van een positieve jetlag, die 's morgens altijd ontzettend vroeg wakker waren. Vorig jaar hadden we daar niks van gemerkt, maar dit jaar kom ik al twee ochtenden om vier uur wakker. Heel gezellig!

Vandaag stond er een dagje Sedona op het programma. Vorig jaar waren we door dit dorpje gereden op weg naar Phoenix en we vonden het best de moeite waard om hier terug te komen. Op het programma stond zeker een jeep tour. Deze boekten we bij de gekende Pink Jeep tours, en ja, de jeeps zijn inderdaad knalroze.

Na het afroepen van de namen waarbij mijn naam als unpronouncable werd bestempeld, mochten we plaatsnemen in een roos gevalleke samen met een gezin met een klein meisje. Onze chauffeur had er een verleden als parkwachter opzitten en dat toonde hij ons ook. Hij gaf veel uitleg, gooide er af en toe een droge Amerikaanse klucht tussen en gaf ondertussen goed gas.

Na de Jeep tour gingen we even naar het hotel om ons te verfrissen en een broodje te eten, en daarna gingen we terug naar Sedona om een beetje door het stadje te keuvelen. Sedona is een cowboystadje, en je kan hier in veel winkels nog het echte gerief vinden voor cowboys.

Ook in Sedona, meerdere Christmas Shops. We gingen in eentje binnen en raakten aan de klap met de verkoopster. Die was grote fan van onze Belgische Xavier Malisse. Die vrouw wist er verdorie meer van dan wij.

We hadden onze auto geparkeerd aan de achterkant van een gallerijtje, en toen we terugliepen naar de auto slenterden we nog even een winkeltje binnen. Bleek die winkel van een ex-soldaat te zijn die nog in België had gevochten. We zagen plots de belgische vlag aan de muur hangen, huh?

Naturlijk even op de foto met deze oude knar, hij is 89 maar gaf nog stevige hugs en goeie handgrepen.

Om de dag af te sluiten gingen we eten bij de buren, net naast het hotel bevindt zich een Thais restaurant. Aangezien ik dol ben op Thai, heb ik ons moeder maar meegesleurd, maar ze vond het toch best lekker, of dat zegt ze toch :p.

Ziezo, dat was de eerste tussenstop op ons avontuur. Volgende halte morgen: Grand Canyon. See you later.....

wat een onthaal!

Ziezo, het eerste verslagje vanuit het verre Amerika.


Dinsdagmorgen werden we al vroeg wakkergebiept door onze wekker. Twintig minuten vroeger dan voorzien stond de luchthaventaxi al voor de deur. Nuja, met die werken in Brussel kun je er maar beter vroeg bij zijn. De rit verliep heel vlotjes en ook de checkin was geen probleem.


De vlucht naar Chicago vertrok met een half uur vertraging, maar dat haalden we onderweg zonder problemen weer in.


Een keer op Amerikaanse bodem liepen we vlotjes voorbij de emmigration en de customs en voor we het goed en wel beseften waren we in de terminal aan het wachten op onze aansluitende vlucht naar Phoenix. Wat ging dat lekker goed zeg, geen problemen, niks...

Te vroeg gejuicht helaas! Toen we in Phoenix wilden landen zagen we precies hele rare wolken. Wat was hier aan de hand? Toen we van het vliegtuig stapten ging het brandalarm af in de luchthaven. Blijkbaar was er een grote stofstorm over de stad aan het gaan. Toen we bij de bagage kwamen zagen we inderdaad door de ramen niks! Alleen maar stof. Het werd wachten geblazen want door het stof was het niet veilig voor het personeel om uit te laden.

Twee uur later dan voorzien bereikten we de balie van Alamo. Onze stoffige en vooral vermoeide gezichtjes leverden ons toch een mooie upgrade op. Blijkbaar vond de verhuurder 27 uur reizen en dan nog in een stofstorm terechtkomen een ideale reden om eens gentil te zijn.

Om tien uur 's avonds vonden we eindelijk ons hotel, waar we enkel nog ons kleren uittrokken en in bed vielen. Het was me de aankomst in Amerika wel!


ps: Jean-Marie en Patricia, wat is nu een nachtelijk brandalarm in een hotel? :-)

voor wie het eens echt wil zien:
http://youtu.be/8W4Cx44XKZ4

off we go!

alles gepakt en gezakt, we zijn er klaar voor! Phoenix, here we come!