zondag 8 juli 2012: Olympic NP

Na een zalige nacht in Forks Motel, genoten we op ons gemakje van een lekker ontbijtje. na een ontbijt met verse aardbeien en braambessen, trokken we naar het nationaal Park. Het Olympic NP is een heel groot NP dat bestaat uit verschillende delen, en er gaan praktisch geen wegen dwars door het park, wat betekende dat we veel autoritjes voor de boeg hadden vandaag.

Eerste punt op de agenda: de stranden van La Push en Rialto Beach. We vertrokken vanuit Forks bij een mooi zonnetje en aangename temperaturen, maar toen we aankwamen in La Push was het bewolkt en killig. Het gaf een wat grauwe sfeer aan de indianengemeenschap. Op het strand van La Push liggen grote stukken aangespoeld drijfhout en we wandelden een stukje het strand op. Het viel op dat 4th of July hier nog niet lang gepasseerd was, overal lagen restanten van het vuurwerk op het strand.

Na La Push reden we ook nog naar Rialto Beach. Ook daar, grauw en bewolkt en een strakke wind, waardoor we het bezoekje aan het strand redelijk kort hielden.

Op de terugweg naar Forks passeerden we de grens van het indianengebied en net als in Forks zelf, zag je hier duidelijk dat ze op de Twilight-kar gesprongen waren. Ok, we zijn dan geen fans, maar hé, toch maar even stoppen (en ginnegappen met de manieren van de echte die hard-fans).

Na de kusstrook gingen we naar het Hoh Rainforest, een groot stuk regenwoud. Aan de park ingang kochten we de American Beautifull pas en kregen het 'gazetje' en de kaart van het park. We reden verder en stopten eerst bij de oudste en grootste boom van het park. Hij kan nog niet tippen aan de General Sherman in Seqouia, maar het is toch ook geen klein ventje, deze boom.

We reden verder tot aan het visitor center en deden daar de korte trail 'Hall of Mosses'. op deze trail krijg je een mooi beeld van wat een regenwoud juist is. Het staat er vol sprookjesachtige bomen en het is een ware idylle om door te wandelen.

Laat er dan nog net een paar herten passeren, en het plaatje is compleet. En ja mamsie, het waren jouw oude oude oogjes die ze gezien hadden.

Nadat we een heleboel plaatjes geschoten hadden van deze black-tailed deer wandelden we verder. We zagen ook nog een Douglas-squirrel, maar met zijn goeie camouflage kleurtjes kun je hem bijna niet zien zitten op de foto's.

Na de wandeling brachten we nog een bezoekje aan het visitor center, stempeltjes zoeken voor de scrapbook die er ooit wel eens komt :D.

Als laatste op ons programma vandaag, een bezoekje aan de Sol Duc river en de Sol Duc falls. Toen we aankwamen op de parking stonden er gelukkig nog auto's waardoor we niet helemaal alleen op de trail waren. Tegen de avond aan helemaal alleen op een bostrail gaan wandelen, is niet echt aangeraden. Na een leuke wandeling, die op en neer door het bos ging, kwamen we bij de watervallen. En die waren zeker de moeite van de wandeling waard.

 

Na ook hier de geheugenkaart van de camera te vullen, keerden we terug naar de parking. Voldaan van dit mooie park reden we terug naar ons hotel. In het hotel lagen kaarten met de locaties van de twilight films in Forks zelf, en we deden nog vlug een rondje langs de belangrijkste locaties. een ervan, de forks highschool lag zelfs achter ons hotel.

zaterdag 7 juli: walvissen spotten in Port Townsend

Vanmorgen vertrokken we heel vroeg uit het hotel in Seattle. We hadden een drukke dag voor de boek en aangezien het zaterdag was, wou ik het risico niet nemen dat het te druk zou worden aan de ferry. De fans van Greys Anatomy herinneren zich vast wel de beelden van Derek op de veerboot, veerboten horen bij Seattle zoals de Lakenhallen bij Ieper horen.

We hadden geluk en konden met de vroege ferry mee, waardoor we ruim op tijd waren in Port Townsend.

Daar bleek een volgende hindernis op ons te wachten. De boot waarmee we normaal zouden gaan varen, bleek stuk, maar ze boden ons het alternatief om heel de dag te gaan varen. Na even overleg besloten we dat maar te nemen.
Het was een hele mooie dag op zee, maar jammergenoeg wou de wildlife niet echt meewerken. Het was dan ook heel druk op het water, omdat het zo'n mooie zaterdag was waren er veel jachten en andere boten, waardoor de visjes een andere stek opzochten.

We moesten ons tevreden stellen met zeehonden, een koppel zeearenden en dolfijnen, die jammergenoeg te rap waren voor het fototoestel.

We waren rond vijf uur terug in de haven van Port Townsend en begonnen aan onze rit naar Forks.

Gelukkig hadden we onderweg wel wildlife die wou poseren.

Het was al avond tegen dta we in de vampierenstad toekwamen. We checkten in in Forks motel, een klein motel maar wat een mooie kamer, volledig met ingerichte keuken en twee slaapkamers.

vrijdag 6 juli 2012: Seattle

Vandaag een dagje Seattle op het programma. De stad van Greys Anatomy of van de Grunge, algelang wat jullie het meest interesseert. Ook wel Emerald City genoemt, groen omwille van de vele regen die hier valt, maar wij hebben geluk, vandaag een stralend zonnetje.

We hebben wat last van de jetlag en zijn om vijf uur al wakker. Ons op het gemakje klaargemaakt en gaan ontbijten. daarna met de gratis shuttledienst van het hotel naar de Space Needle, toch wel een van de bekendste dingen die deze stad te bieden heeft.

Via groupon kocht ik goedkoop een ticket voor de hop on- hop off bus in Seattle. dat is best gemakkelijk als je maar een dagje hebt om zo'n stad te bezoeken, de bus brengt je naar alle toeristisch interessante plaatsen in de stad. We nemen eerst een kijkje bij het EMP, een muziekmuseum. Que architectuur springt het zeker in het oog, maar de stapel gitaren die het zou moeten vorstellen zien wij er toch niet in.

We nemen de Undergound Tour, een tour die je meeneemt naar het oorspronkelijke Seattle, dat twee meter onde de tegenwoordige stad ligt. In de 19de eeuw brandde de toen houtens tad bijna helemaal af, en om de zee te vlug af te zijn, besloten ze dan maar om de stad op zijn helemaaltje enkele meter hoger te bouwen. De tour gaat via trappen en gangetjes naar de restanten van de toenmalige stad, heel interessant om te doen zo'n toer. We hadden ook wel een hele goeie gids mee, die hele sappige verhalen vertelde. En voor de fotografen onder ons, als je van urbex houdt, een aanradertje.



Na de Undergound Tour gingen we weer boven de grond verder. We wandelden richting Pike Place Market, een grote overdekte markthal waar er dagelijkse verse markt is. Wij zagen hen niet met vissen gooien, maar genoten toch van wat we voor de rest op deze markt zagen.

ook een bezoekje aan de allereerste starbucks ooit, mocht niet ontbreken.

donderdag 5 juli: off we go

Het is zover, we vertrekken voor de derde keer naar de States. We reizen via New York naar Seattle. Jammergenoeg hebben we in New York 8 uur de tijd om over te stappen, maar dat wil ook zeggen dat we pas rond middernacht aankomen in Seattle. toch eens even zien of we daar een mouw aan kunnen passen.
In Zaventem kunnen ze ons niet helpen aan de United balie, dus vertrekken we voor een hele lange reisdag.
De vlucht naar New York verloopt heel vlot. We zitten op de eerste rij van de Economy Plus cabine, en hebben dus zeeën voetruimte en niemand naast ons, zalig. Het inflight entertainment is ook heel goed, waardoor we zelfs niet genoeg tijd hebben om alles te bekijken dat ons aanspreekt. De piloot geeft serieus gas zodat we zelfs te vroeg in New York aankomen. Jeij, nog een beetje meer tijd om te doden.
We gaan in de rij staan voor de immigratie. Ook daar verloopt alles heel vlotjes. En opeens horen we een West-Vlaamse stem: Moh, Daphné, ben jij hier ook? Dan sta je in de rij voor de New Yorkse immigratie, kom je daar een Zwevegems scrapgenootje tegen.
De immigratie brengt wel een nieuw avontuur voor de mamsie mee. Door haar aangetaste vingertopjes kan mamsie natuurlijk geen deftige vingerafdrukken geven, waardoor ze meemoet naar een kamertje. Daar mag ze tussen allemaal oostblokkers en Afro-Amerikanen wachten tot ze een oordeel over haar vellen. Gelukkig mag ze na een telefoontje weer naar buiten.

De bagage draait ondertussen al toertjes op de band en onderweg naar het opnieuw inchecken passeren we de United balie. Daar kunnen ze ons direct helpen en zonder problemen of bijbetalen zetten ze ons op de eerstvolgende vlucht naar Seattle, waardoor we zomaar even zes uur vroeger in Seattle aankomen.

Ook in Seattle gaat alles heel vlotjes en we pikken direct Marietje op, die ons de rest van de reis overal heen zal brengen.

Een korte trip later checken we in in het University Inn in Seattle, op een steenworp van de Washington University. We krijgen een mooie kamer en kruipen praktisch direct onder de wol.

nog 4 keer slapen

Het komt nu toch wel heel dichtbij. Donderdag vertrekken we richting Amerika. Het roadbook is zo goed als af, met hier en daar nog wat kleine mankementjes. De vluchten zijn geboekt, de huurwagen ook, de hotels staan ook al allemaal gepland, we zijn er bijna klaar voor.
Hopelijk zijn ze er in Amerika ook klaar voor.
Wat staat er allemaal op ons lijstje dit jaar: orka's spotten in Seattle, Twilighten in Forks, Yellowstonen, dobberen op de Snake River, en misschien wel brandjes blussen in Denver.
Al hoop ik dat die tegen dat we daar zijn geblust zijn. Alle duimpjes omhoog voor een fikse regenval in Fort Collins en Rocky Mountains NP, en bij uitbreiding heel Colorado, South Dakota, Montana en Wyoming.

http://photos.denverpost.com/mediacenter/2012/06/photos-high-park-wildfire-burning-out-of-control-evacuation-notifications-sent/37355/

derde keer, goede keer!

Domme titel he, want de vorige keren waren allebei fantastisch. Dit jaar voor een derde keer naar de States, we zijn echt gebeten door het amerika-virus. Dit jaar gaat de reis van Seattle naar Denver en ligt het accent vooral op natuur. Op ons lijstje 8 staten en 7 nationale parken. De planning kun je hiernaast terugvinden en binnenkort krijg je een uitgeschreven versie te lezen.

Van Death Valley naar Seqouia NP

Volgende etappe in de reis, verder door Death Valley op weg naar Seqouia NP. Ons laatste natuurpark op onze weg. Vandaag een lange rijdag op de rol, dus niet te laat vertrekken was ons plan. Alles in Wizze geladen en de parking afrijden. Hé, zag ik daar niet net een madam met een grote telelens de andere richting uitcrossen? Toch efkes de auto terugdraaien... He shoot, loopt de huiscoyote daar niet net achter ons gebouw weg. We hadden hem gisterenavond al gezien maar hadden dan enkel de kleine camera mee en die doet er in vergelijking eeuwen over om af te drukken, dus geen deftige foto van de coyote. Mams al kwaad dat hij achter het gebouw verdween, tot ik plots dacht als hij aan de ene kant verdwijnt, dan komt hij er aan de andere keer weer uit dus even met de auto doorgereden naar het einde van de parking en ja hoor, daar stond meneer schoon te poseren. Dus rap even afgedrukt. En ja hoor, die groene ondergrond, dat is echt wel Death Valley (golfterrein).



Toen de fotoshoot erop zat en ik de stempeltjes gaan halen was in het visitor center dat nu in Furnace Creek gelokaliseerd is, trokken we verder, door Death Valley. We stopten bij de Sand Dunes, hadden die vorig jaar links laten liggen omdat we al later aan waren.



Bij het buitenrijden stopten we, na een serieuze beklimming en een nog serieuzere afdaling bij het bord. Gisteren voorbij gereden en niet kunnen omkeren. Er stond een volledige meute Franse Harleyrijders bij het bord en we kregen ook nog het gezelschap van twee laagvliegers. Man, wat maakte dat lawaai zeg.



We reden verder het park uit en zagen onderweg nog veel restanten van floods die hier blijkbaar onlangs voorgekomen waren. Veel modder over de baan en ook veel road works om de weg te herstellen. In het park waren veel campings en routes ook gesloten door flood damage.

We reden verder via Lake Isabelle, waar ik serieus in de remmen moest.


Het landschap was heel gevarieerd op deze weg. En wat hebben wij veel road works gezien al deze reis. Lake Isabella is een prachtig meer en het was ook een prachtige route om te rijden, al zal mamsie willen dat de afdaling lans de Kern-rivier de komende jaren niet meer in onze route voorkomt.